Li gorî Ajansa Nûçeyan a Navneteweyî ya Ehlê Beytê (s.x) — ABNA Di beşa yekem a vê nivîsarê de, mijara «tayînkirina Xwedayî» (nasyarî) ya cîgirên pêxemberan di dînên yekxweda de û dişibahiya wê bi ramanên Şîeyî ve hatibû behskirin.
Eşkere ye ku di ramana van dînên îlahî û baweriya Şîeyî de, mirov ji ber sedemên cuda nikarin cîgirê pêxemberê her dînî nas bikin; tenê Xwedê xwediyê hêz û şiyana diyarkirina rêberê piştî pêxember di her ummetê de ye. Erka mirovan jî guhdarîkirina (îtîatkirina) vî rêberê «ji aliyê Xwedê ve hatî tayînkirin» e. Her cure paşvemayînek di vê îtîatê de dibe sedema çewtiya di baweriyên dînî de. Çawa ku di dema nebûna Hz. Mûsa (s) de û nebûna guhdariya xelkê li hemberî Hz. Harûn (s.x), mijara ga-perestiyê belav bû.
Di dînê Xirîstiyaniyê de jî, dûrketina xelkê ji Hz. Petrûs (Şemûn) wekî cîgirê Hz. Îsa (s.x) û şopandina «Polûs», bû sedema dûrketina ji baweriyên resen ên xirîstiyanî. Di dînê Îslamê de jî, mijara desteserkirina mafê serweriya «Wesiyê ji aliyê Xwedê ve hatî tayînkirin», bû sedema çewtî û cudahiyan. Ji ber ku hebûna van sifatên han di hebûna pîroz a Mîrê Bawermendan Hz. Elî (s.x) de hewcedarê tu şiroveyan nîne, di vê nivîsarê de tenê behsa hebûna van sifatên han di Hz. Yûşa (wekî cîgirê Hz. Mûsa) û Hz. Petrûs (wekî cîgirê Hz. Îsa) tê kirin.
Yek ji sifatên wesiyên îlahî di hemû dînên Xwedê de, sifata «Zanîn»ê (Elm) ye. Di navbera zanîn û rêberiyê de têkiliyeke zelal heye; bi eslê xwe mirovê nezan, şiyana rêberiya tu kes an civakekê nîne. Di pirtûka Tewratê de, di beşa «Tesniye»yê de derbarê hebûna vê sifatê di Hz. Yûşa kurê Nûn de wiha hatiye gotin: «Yûşa, tijî ronahiya hîkmetê bû, çimkî Mûsa destên xwe danîbûn ser wî, loma gelê Îsraîlê li wî guhdarî dikir û li gorî wan fermanan ku Xwedê dabû Mûsa (s) tevdigeriyan.»
Di pirtûka Încîlê de, di beşa «Karên Şandiyan» (A’mal-ul Rûsul) de di wesfa Hz. Petrûs (Şemûn), wekî cîgirê Hz. Îsa (s) de hatiye gotin: «Ey birayên hêja! Hûn dizanin ku ji destpêkê ve, Xwedê ji nav we ez hilbijartim da ku gelan bi zimanê min mizgîniyê bibihîzin û bawer bikin.» Ev gotin nîşaneya zanîna wî û hînkirina vê zanînê ji şandiyên din û giştî re ye.
Xwedîbûna «Mucîze»yê jî yek ji taybetmendiyên din ên cîgirên pêxemberan e. Wekî mînak, di Tewratê de di pirtûka Yûşa de, mucîzeyek ji wî, dema derbasbûna tabûta pîroz ji çemê Urdunê hatiye vegotin ku gelek dişibe mucîzeya Hz. Mûsa (s.x) dema derbasbûna Benî Îsraîl ji Nîlê. Di pirtûka «Karên Şandiyan» a Încîlê de jî, mucîzeyên wekî «şifakirina nexweşê ji dayikbûyî ve» ji bo Hz. Petrûs (Şemûn) hatine behskirin.
Mucîzeyên Hz. Mîrê Bawermendan (s) wekî cîgirê Pêxemberê Xwedê (s.x), hewcedarê tu danasînê nînin; mijarek ku ji bo tu yek ji hevalên (sehabeyên) Pêxemberê Xwedê (s.x) nehatiye vegotin.
Seyîd Elî-Esxer Husênî / ABNA
--------------------
Dawiya peyamê
Etîket
Wasî
Îmamet
Ramanên Şîe
Tewrat
Încîl
Olên Yekxwedayî
Your Comment